تبریک سنگ صبورم

بیا با دیده خوشبینی به دنیا بنگریم
                     غصه را رها کنیم ، مژده شادی آوریم
                          بیا به قشنگی های زندگی نظر کنیم
   روی بال آرزو به شهر عشق سفر کنیم
                                               بیا از هر چی غمه فرار کنیم
               بیا پاییز دلو بهار کنیم  ******   لحظه های عمر ما زود گذره
با یه چشم به هم زدن میگذره
                              پس چه خندون ، چه گریون داره میگذره عمرا
                                       خودت رو نرنجون به کامت باشه دنیا
بیا و شکستو باور نکنیم
                               گلای امیدو پرپر نکنیم
                                                         بیا سرنوشت بسازیم واسه هم
                                                          نخوریم غصه برای بیش و کم
                  بیا از هر چی غم فرار کنیم
                                                  بیا پاییز دلو بهار کنیم
         لحظه های عمر ما زود گذره  ******  با یه چشم به هم زدن میگذره
     دنیا وفا نداره ، چشمش حیا نداره  *****  با همه نا رفیقه ، ما و شما نداره
اگه به روش بخندی به روی تو می خنده 
                                              و گرنه تیره روزی چون و چرا نداره

طلـوع زیــبایت مـبارک

9 تیر 88

پیش از اینها فکر می کردم خدا

                خانه ای دارد کنار ابرها

                    مثل قصر پادشاه قصه ها

                    خشتی از الماس و خشتی از طلا

        پایه ها ی برجش از عاج و بلور

        برسر تختی نشسته با غرور

    ماه، برق کوچکی از تاج او

    هر ستاره، پولکی از تاج او

        اطلس پیراهن او، آسمان

        نقش روی دامن او، کهکشان

رعد و برق شب، طنین خنده اش

سیل و توفان، نعره توفنده اش

                دکمه پیراهن او، آفتاب

                برق تیغ و خنجر او، ماهتاب

پیش از اینها خاطرم دلگیر بود

    از خدا، در ذهنم این تصویر بود

        آن خدا بی رحم بود و خشمگین

        خانه اش در آسمان، دور از زمین

                        بود، اما در میان ما نبود

    مهربان و ساده و زیبا نبود

    در دل او دوستی جایی نداشت

            مهربانی هیج معنایی نداشت

            هرچه می پرسیدم، از خود، از خدا

        از زمین، از آسمان، از ابرها

        زود می گفتند: این کار خداست

            پرس و جو از کار او کاری خطاست

            هر چه می پرسی، جوابش آتش است

     آب اگر خوردی، عذابش آتش است

     تا ببندی چشم، کورت می کند

            تا شدی نزدیک، دورت می کند

            کج گشودی دست، سنگت می کند

            کج نهادی پای، لنگت می کند

با همین قصه، دلم مشغول بود

        خوابهایم، خواب دیو و غول بود

    خواب می دیدم که غرق آتشم

    در دهان شعله های سرکشم

    در دهان اژدهایی خشمگین

            برسرم باران گُرزِ آتشین

            محو می شد نعره هایم، بی صدا

                            در طنین خنده خشم خدا...

                                نیت من، در نماز و در دعا

    ترس بود و وحشت از خشم خدا

    هر چه می کردم، همه از ترس بود 

 مثل از بر کردن یک درس بود

مثل تمرین حساب هندسه
مثل تنبیه مدیر مدرسه 

تلخ ،مثل خنده ای بی حوصله
سخت ، مثل حل صدها مسله 

تا که یک شب دست دردست پدر
راه افتادم به قصد یک سفر

درمیان راه ، در یک روستا
خانه ای دیدم ، خوب وآشنا


زود پرسیدم : پدر، اینجا کجاست ؟
گفت ، اینجا خانه ی خوب خداست!

گفت :اینجا می شود یک لحظه ماند
گوشه ای خلوت، نمازی ساده خواند

با وضویی ، دست و رویی تازه کرد
با دل خود ، گفتگویی تازه کرد

گفتمش ، پس آن خدای خشمگین
خانه اش اینجاست ؟ اینجا ، در زمین ؟

گفت :آری ،خانه او بی ریاست
فرشهایش از گلیم و بوریاست

مهربان وساده وبی کینه است
مثل نوری در دل آیینه است

عادت او نیست خشم و دشمنی
نام او نور و نشانش روشنی

خشم ،نامی از نشانیهای اوست
حالتی از مهربانی های اوست

قهر او از آشتی ، شیرین تر است
مثل قهر مهربان مادر است

دوستی را دوست ، معنی می دهد
قهرهم ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌با دوست معنی می دهد

هیچ کس با دشمن خود ، قهر نیست
قهر او هم از نشان دوستیست...

تازه فهمیدم خدایم ،این خداست
این خدای مهربان وآشناست

دوستی ، از من به من نزدیک تر
از رگ گردن به من نزدیک تر

آن خدای پیش از این را بار برد
نا م او را هم دلم از یاد برد

آن خدا مثل خیال و خواب بود
چون حبابی ، نقش روی آب بود

می توانم بعد ازاین ، با این خدا
دوست باشم ، دوست ،پاک وبی ریا

می توان با این خدا پرواز کرد
سفره ی دل را برایش باز کرد

می توان درباره ی گل حرف زد
صاف وساده ، مثل بلبل حرف زد

چکه چکه مثل باران راز گفت
با دو قطره ، صد هزاران راز گفت

می توان با او صمیمی حرف زد
مثل یاران قدیمی حرف زد

می توان تصنیفی از پرواز خواند
با الفبای سکوت آواز خواند

می توان مثل علفها حرف زد
با زبانی بی الفبا حرف زد

می توان درباره ی هر چیز گفت
می توان شعری خیال انگیز گفت

مثل این شعر روان وآشنا :
« پیش از این ها فکر می کردم خدا ...»

*قیصر امین پور*

تو اگه پاییز زردی 

                واسه من بهار سبزی

تو اگه هوای سردی

                واسه من همیشه گرمی

تو اگه ابر سیاهی

                واسه من ابر بهاری

تو اگه دشت گناهی

                واسه من یه بی گناهی

تو اگه غرق نیازی

                واسه من یه بی نیازی

تو اگه رفیق راهی

                واسه من یه تکیه گاهی

دیدم در آن کویر درختی غریب را

محروم از نوازش یک سنگ رهگذر

تنها نشسته ای،

بی برگ و بار، زیر نفسهای آفتاب

در التهاب،

در انتظار قطره باران

در آرزوی آب

***

ابری رسید،

- چهر درخت از شعف شکفت

دلشاد گشت و گفت :

ای ابر، ای بشارت باران

آیا دل سیاه تو از آه من بسوخت ؟

غرید تیره ابر،

برقی جهید و چوب درخت کهن

بسوخت.

نامه ای برای تو

این ترانه بوی نان نمی دهد               بوی حرف دیگران نمی دهد

سفره ام دوباره باز شد                   سفره ای که بو ی نان نمی دهد

نامه ای که ساده و صمیمی است         بوی شعر و داستان نمی هد

با سلام و آرزوی طول عمر              که زمانه این زمان نمی دهد

کاش این زمان زیر و رو شود          روی خوش به ما نشان نمی دهد

یک وجب زمین برای باغچه               یک دریچه آسمان نمی دهد

وسعتی به قدر جای ما دو تن              گر زمین بدهد زمان نمی دهد

فرصتی برای دوست داشتن                 نوبتی به عاشقان نمی دهد

هیچ کسی برایت از صمیم دل             دست دوستی تکان نمی دهد

هیچ کس به غیر از ناسزا تو را           هدیه ای به رایگان نمی دهد

کس زفرط های وهوی گرگ و میش    دل به هی هی شبان نمی دهد

جز دلت که قطره ای است بیکران       کس نشان ز بیکران نمی دهد

عشق نامی بی نشانه است و کس          نام دیگری به دان نمی دهد

جز تو هیچ میزبان مهربان                 نان و گل به میهمان نمی دهد

نا امیدم از زمین و زمان                 پاسخ نه این ، نه آن ... نمی دهد

پاره های این دل شکسته را             گریه هم دوباره جان نمی دهد

خواستم با تو درد و دل کنم              گریه ام ولی امان نمی دهد ...

قیصر امین پور

مرا دریاب

    تو ای تنهاترین شاهد

        تو ای تنها در این دنیا و هر دنیا

    بجز تو آشنایی من نمی‌یابم

    بجز تو تکیه‌گاه و همزبانی من نمی‌خواهم

    مرا دریاب

تو میدانی که من آرام و دلپاکم

        و میدانی که قلبم جز به عشق تو

                                            و نام تو

                                                 و یاد تو

                                                    نخواهد زد

و می‌دانی که من ناخوانده مهمانی در این ظلمت‌سرا هستم

مرا دریاب

    که من تنهاترین تنهای بی‌سامان این شهرم

                                        مرا بنگر.. مرا دریاب

قسم به راز چشمانم

    به‌ اقیانوس بی‌پایان رویایم

    به رنگ زرد به رنگ بی‌وفایی‌ها

    به عشق پاک

    به ایمانم

    به چین صورت مادر

    به دست خسته‌ی بابا

    به آه سرد تنهایی

    به قلب مرده‌ی زاغان

    به درد کهنه‌ی زندان

    به اشک حسرت روحم

    به راز سر به مُهر سینه‌ی اسبم

                            اگر دستم بگیری و

                                 از این زندان رها سازی

                        برایت عاشقانه شعر خواهم گفت

                                                همین یک قلب پاکم را

                                                و روح بی‌قرارم را که زندانی‌ست

                                                به تو ای مهربان تقدیم خواهم کرد

                مرا از غربت زندان رها گردان

                  نگاه بی‌پناهم بر در زندان تنهایی روح خسته‌ام خشکید

                  مرا دریاب

                        مرا دریاب که غمگینم

من صبورم اما . . .

 بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دلیل از همه ی تیرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . می ترسم .

من صبورم اما . . .

 آه . . . این بغض گران صبر نمی داند چیست !!!!

با که گــــویم ای یــاران ، قصۀ پریشـــانی  
  حـال ناخـــدا دارم  در شبـــــان طـــوفـــانـی
                                                                   
لحـظه ای نیــاسـاید  چـشــم گــــریــه آلودم
    چون درخــــت  پُراشــکم  در هــوای بارانی

شب که بر سـر مژگان ، اشک من گره بندد  
   خـــانۀ خمــوشــم را می کـند چـــراغـــانی

از لبــــــان خنـــــدانم ، حـال دل ندانــســتـی  
   خفته در تبسّـــمـها ، گـــــریـه های پنهــانی

چـون درختِ غمگیـــنم ، در کــویــر ناکامی
  شاخ و برگ من حسرت ، میوه ام پریشـانی

هـر زمان به تنهــــایی ، با دلم کنم خـلوت    
 ســایه های غـــم آید ،  از درم به مهمـانی

زندگـانی ِ غمگـیــن ، حـالـت ِ قفــــس دارد    
  مـن در ایــن میـان دارم  روزگــار زنـــدانی

نقــش خستـگـیـــها را   در نگاه  ِ من بنگــــر

از سخـــن، توان دانست ، حال دل  به آســانی

لحظه*هارو با تو بودن       در نگاه تو شکفتن

حس عشق رو در تو دیدن      مثل رویای تو خوابه

با تو رفتن
با تو موندن
مثل قصه تورو خوندن

تا همیشه تورو خواستن     مثل تشنگی آبه

اگه چشمات من رو می*خواست
تو نگاه تو میمردم

اگه دستات مال من بود       جون به دستات می*سپردم

اگه اسمم رو می*خوندی
دیگه از یاد نمی*بردم

اگه با من تو می*موندی       همه دنیارو می*بردم

بی تو اما سرسپردن    بی تو و عشق تو بودن

تو غبار جاده موندن
بی تو خوب من محاله

بی تو حتی زنده بوندن   بی هدف نفس کشیدن

تا ابد تورو ندیدن    واسه من رنج و عذابه

اگه چشمات من رو می*خواست   

تو نگاه تو میمردم

اگه دستات مال من بود    جون به دستات می*سپردم

اگه اسمم رو می*خوندی    دیگه از یاد نمی*بردم

اگه با من تو می*موندی
همه دنیارو می*بردم

توی آسمون عشقم
غیر تو پرنده*ای نیست

روی خاموشی لبهام    جز تو اسم دیگه*ای نیست

توی قلب من عزیزم   هیچ کسی جایی نداره

دل عاشقم بجز تو   هیچ کسی رو دوست نداره

اگه چشمات من رو می*خواست
تو نگاه تو میمردم

اگه دستات مال من بود
جون به دستات می*سپردم

اگه اسمم رو می*خوندی
دیگه از یاد نمی*بردم

اگه با من تو می*موندی
همه دنیارو می*بردم

لحظه*هارو با تو بودن
لحظه*هارو با تو بودن

پرنده کوچک به خدا گفت :

از تمام دنیاتنها یک لانه کوچک داشتم . کجای دنیای بزرگت رو گرفته بود که آن رانابود کردی ؟؟؟

خداوند فرمود :

در لانه ات ماری در کمینت بود . لانه ات را ویران کردم تا تو پرواز کنی و از دام بلا به دور شوی  . در تمام لحظات عمرت از سر مهر و محبتم تو را از بلاها به دور کردم و تو هر بار پنداشتی از خشم است و به دشمنی با من برخواستی !!!

چقدر تلخ .... دل خدامون شکست ... آیا به راستی درک ما بنده ها از خدامون این شده ؟؟؟

خدا جون ، خدای خوبم  منو ببخش ... منم یه پرنده هستم ... پرنده کوچکی که یاد نگرفتم قلبم رو برای تو وسعت و جلا بدم  .... خدایــــــــــــا بدیهامو ببخش

داستانی که استادی از فقه یاد گرفتم  و بزرگترین درس زندگیم شد   :

یه دختر کوچولو همراه پدر و مادر و خواهر بزرگش میرن خرید عید ... قراره واسه دختر کوچولو کفش بخرن ... میرن پشت ویترین مغازه ... دختر کوچولو یه کفش صورتی خیلی قشنگ میبینه و میگه بابایی من اونو میخوام ... بابایی میدونه که اون کفش اصلا جنسش خوب نیست و اگر برای دخترش بخره زیاد دووم نداره ... در عوض یه کفش قهوه ای هستش که خیلی زیبا نیست اما جنس خیلی خیلی خوبی داره ... بابایی که صلاح دخترش رو میخواد اون کفش رو پیشنهاد میکنه ... اما دخترک همون کفش رو میخواد ... یعنی چشمش همون رو گرفته ... بابایی دخترش رو خیلی دوست داره ... با محبت میگه دخترم اگر من اون کفش رو برات بگیرم خیلی زود از بین میره ... اما دخترک بازم اصرار میکنه و احتمالا گریه میکنه و التماس ... بابایی چون صلاح دخترش رو میخواد به حرفش گوش نمی ده ... حالا دخترک که ناامید شده به مادر و خواهر بزرگش التماس میکنه و ازشون میخواد بابایی رو راضی کنن ... مامان و خواهر هم چون خیلی دختر کوچولو رو دوست دارن به بابایی میگن گناه داره کمکش کن ... بابایی بازم راضی نیست اما چون خیلی مامان و آبجی اصرار میکنن و خود دخترک هم التماس میکنه و چون خیلی دخترش رو دوست داره و تحمل اشکای اونو نداره راضی میشه هر چند که میدونه عمر اون کفش خیلی کمه ...........................

و حالا ادامه داستان  که :  اون دختر کوچولو همون بنده خداست و پدرش هم همون خدا و مادر و خواهرش هم ائمه و پیامبرای ما ...

و اینبار :

بنده ی خدا که ما باشیم پشت ویترین زندگی یه چیزی چشممون رو میگیره حالا یا یک شخص یا یک ویلا ، ماشین یا هر چیز دیگه ... به خدا میگیم خدایا من فلان شخص یا فلان وسیله رو میخوام .... خدا میدونه که اون اصلا صلاح و مناسب ما نیست و اگر برامون مهیا کنه خوشبخت نمیشیم یا مثلا از اون شی خیری نمی بینیم و خیلی زود اونو از دست میدیم ... در عوض ما قسمت و سرنوشتی داریم که شاید مطابق میل ما نباشه اما خوشبختی و آرامش ابدی رو برامون داره .... خدا که خیلی بندش رو دوست داره بهش میگه صبر کن تا بهترین رو بهت بدم ... اما بنده خدا همونو میخواد ...  یعنی چشمش همون رو گرفته ... خدا بندش رو خیلی دوست داره و به بندش میگه اگر من اونو بهت بدم خیلی زود از دست میدیش ... اما بنده بازم اصرار میکنه و احتمالا گریه و التماس  ... خدا چون بندش رو خیلی دوست داره به حرفش گوش نمیده ... حالا بنده ناامید شده و به ائمه متوسل میشه و ازشون میخواد از خدا حاجتش رو بگیرن ... ائمه هم چون اون بنده ملتمس رو می بینن به خدا میگن خدایا گناه داره حاجتش رو روا کن ...

خدا بازم راضی نیست اما چون بنده ائمه رو واسطه قرار داده و خود بنده هم التماس و گریه  میکنه و چون خیلی بندش رو دوست داره و تحمل اشکای اونو نداره راضی میشه هر چند که میدونه عمر خوشی اون خیلی کمه و خوشبختی در کار نیست  ...........................

دوستای گلم گفتم تا یاد بگیرید راضی باشید به رضای خودش

دلم گرفت از آسمون    **********     هم از زمین هم از زمون
توو زندگی چقدر غمه  **********      دلم گرفته از همه
ای روزگار لعنتی         **********     تلخه بهت هر چی بگم
من به زمین و آسمون ** ********     دست رفاقت نمیدم

دست رفاقت نمیدم
دست رفاقت نمیدم

امشب از اون شباست که من
دوباره دیوونه بشم
توو مستی و بی خبری
اسیره می خونه بشم
امشب از اون شباست که من
دلم می خواد داد بزنم
توو شهره این غریبه ها
دردم و فریاد بزنم

            
از این همه در به دری ******* توو قلب من قیامته
چه فایده داره زندگی  ******** این انتهای طاقته
از این همه در به دری ******* به لب رسیده جون من
به داد من نمیرسه ******* خدای آسمون من

باز هم با نام تو افسا نه اى گلریز شد

باز هم در سینه ام عشق تو شور انگیز شد

باز هم همراه بوى میخک و محبو به ها

خاطراتم پر کشد با یاد تو در کوچه ها

باز هم وقتى نگاهت گیرد از من فاصله

دیده ام مى بارد اما نم نم و بى ‌حوصله

باز قلب پنجره بر روی ‌من وا مى شود

باز هم پروانه اى در باغ پیدا مى شود

باز هم لاى‌ کتابم مى‌ نهم یک شاخه یاس

مى‌ کنم بهر پیامى قاصدک را التماس

باز هم در هر شفق دلتنگ و دلگیر مى‌ شوم

باز هم با یاد تو سر شار رویا مى‌ شوم

**************************************************

برقرار باشی و سبز گل من تازه بمون
نفسم پیش کش تو جای من زنده بمون
باغ دل بی تو خزون موندنی باش مهربون
تو که از خود منی منو از خودت بدون
غزل و قافیه بی تو همه رنگ انتظاره
این همه شعر و ترانه همه بی عطر و بهاره
موندنی باشی همیشه لب پائیزو نبوسی
نشه پرپرشی عزیزم مهربون گلم نپوسی

******************************************************